بعد از یه سختی زیاد، یه فشار روحی روانی، تونستم به خودم مسلط بشم. نه اینکه تونسته باشم حق و ناحق رو بفهمم تو این قضیه بفهمم، ینی به نظرم نمیشه اصلا، ولی تونستم حالم رو خوب کنم. اولین قدم خنده و سرخوش

اینقدر دلم گرفتست که تصمیم گرفتم گریه کنم. از بابام دلم گرفته. از ظلمش. از اینکه باید میزد تو دهن کسی که اشک منو دربیاره ، ولی خودش بیشتر از همه اشکمو در میاره. از مامانم دلم گرفته که اینقدر ساده و بس

همیشه میگفتم مشکلات آدمو بزرگتر میکنن. میگفتم اینکه کسی هست بزرگتر از من، ینی سختی بیشتر کشیده. حالا یا شرایط بهش سخت گرفته، یا خودش به خودش سخت گرفته...

ولی... الان آمدیم تا از این دوران تصمیم گیری و برنامه ریزی خود نیز در وبلاگ جان، اثری بگذاریم.

داشتم به این فکر میکردم که منفی نگری و مثبت نگری چقدر تو پیشرفت ها و پسرفت ها تاثیر گذاره؟ نگاه چهار اثر فلورانس اسکاول شین خیلی قطعی این تاثیر رو تایید میکنه و فراتر هم میره. معتقده دلیل پیشرفت و پسر

وقتی خیانت پدرتو میبینی.

وقتی واسه مادرت حق انتخاب زندگی با پدرتو قائلی.

وقتی مادرت انتخاب میکنه با پدرت بمونه بازم ولی تو میدونی از این انتخاب از روی ترسه.

وقتی میبینی زن دوم پدرت چقدر آبزیرکار و مکاره.

وقتی ذره ذره سوختن مادرتو میبینی و دلت میخواد فریاد بزنی بگی :«طلاق بگیر لعنتی هممونو راحت کن.» ولی دم برنمیاری که نکنه تاثیری بزاری و باعث ایجاد یه انتخاب هیجانی بشی که بعدش پشیمونی باشه.

بغضی میشی که نمیترکی. اشکی میشی که نمیباری. سوزی میشی که نمیسوزونی.